De kracht van verhalen

Hond in de Kast is een gedichtenboekhandel. Er staat hier ruim twaalf strekkende meter aan gedichtenboeken; dat zijn er veel, want de meeste bundels zijn minder dan een cm dik.
Als tweede hoofdcategorie heb ik boeken met verhalen in de collectie; ingegeven door mijn bewondering voor vertellers. De basis voor mijn liefde voor verhalen is op jonge leeftijd gelegd door W.G. van de Hulst, de schrijver van kinderboeken, en door mijn meester op de Zondagsschool die zo prachtig verhalen kon vertellen. De leerkrachten op de Lagere School brachten ook poëzie in ons leven. Dierbare herinneringen heb ik aan Juffrouw Hamerling, mijn grootste didactische voorbeeld. Zij maakte van lezen een spel. Boeken waren schatten, die ik thuis deelde met mijn zus en broers door er eindeloos uit voor te lezen. Verhalen verbinden mensen met elkaar.

Vervolgens werd mijn leeshonger gestild door de schoolbibliotheek; die heb ik volledig uitgelezen. Toen kwamen de Maigrets, Carmiggelts van mijn ouders, de jeugdboeken van mijn moeder (TopNaeff, Leni Saris) en de liefdesromannetjes van de buurvrouw aan bod; verhalen die mijn wereld groter maakten.
Op de HBS (jaja, oma vertelt) kwam de literatuur verplicht op het menu; voor 't eerst werd lezen: moeten lezen. In die tijd hoefden leerlingen nog geen presentaties of boekverslagen te maken, alleen een mondeling eindexamen afleggen. Daar ben ik ook doorheen gekomen, met dank aan de toevallige kennis over het Shakespeare Sonnet. Sindsdien mag ik lezen wat ik wil.

Wat wil ik lezen?
* gedichten en verhalen,
* liedteksten die poëtisch zijn en een verhaal vertellen,
* jeugdboeken (Hotel de Grote L. van Sjoerd Kuyper),
* lijstjes,
* biografieën
* en nog altijd liefdesverhalen...

Vraag: welke aanraders heb je voor de lezers van dit weblog?

De haring van de poëzie

Met rauwe vis kun je maar twee kanten uit; je vindt het lekker of vies.
Dat is voor mij de overeenkomst tussen de haring en de haiku. Want ook voor de haiku geldt dat je die òf geweldig vindt òf helemaal niets. In Nederland is de Japanse haiku vooral geliefd bij amateur dichters, maar een aantal gerenommeerde dichters heeft zich er aan gewaagd.

De meest indringende haiku's in het Nederlands vind ik die van Mw. J. van Tooren, in de jaren 70 verschenen in Haiku, een jonge maan. Mw. van Tooren vertaalde de klassieke haiku's en schreef er zelf een flink aantal. W.J. van de Molen heeft zich er ook in bekwaamd; verder noem ik hier Simon Buschman, Jan Spierdijk, Anton Gerits en Geert Verbeke.

tanka bundel

Enthousiaste dichters en lezers van de haiku vinden elkaar in de HAIKU KRING NEDERLAND (*). De Kring organiseert activiteiten en heeft een ruim gesorteerde bibliotheek rondom haiku, tanka en senryu.  Hond in de Kast heeft een aantal haiku- dichters op voorraad, en één haring...

maatje

hap, en bijt nog niet
proef links en rechts op de tong
geschenk van de zee

(*)   www.haikukring-nederland.nl

Hond in de k(w)ast

Jutter heeft zijn eigen portret gekregen.
Zo kan hij nog meer de mascotte van de boekwinkel worden.
Misschien komt hij wel op de nieuwe boekenleggers te staan...

Morgen gaat Jutter mee naar de Boekbindersbeurs in Fredeshiem, De Bult.

JUKEBOX gedicht

Weet je nog hoe we er boven hingen,

die magische liedjeskast in de kroeg,

probeerden de woorden te laten zingen,

voordat je elkaar om verkering vroeg?

uit de serie Kringloopgedichten

Leesclub = meer leesplezier

Wat je deelt verdubbelt. Zo voelt dat voor mij tenminste altijd na een avondje leesclub. Mijn leesplezier wordt groter wanneer ik het kan delen, zelfs al hebben we niet dezelfde mening over een boek. De boeken zijn altijd van goede kwaliteit en we kunnen er vaak uren over praten.
Mijn leesclub maakt deel uit van Literatuurclubs Drenthe, daarin lezen ruim tweeduizend mensen in Drenthe in een winterseizoen vier uitgekozen boeken. Bij elk boek hoort een leeswijzer en er kunnen per groep een of twee mensen naar een lezing over het boek en de schrijver, zodat zij de bespreekavond kunnen voorbereiden. Dat klinkt zwaar, maar iedereen kan meedoen; je hoeft alleen maar van lezen te houden!

Een enkele vraag over het boek kan het gesprek al op gang brengen; af en toe  zoeken we een andere manier om de achtergrondinformatie te betrekken in het gesprek. Dat kan de tijd zijn waarin het verhaal zich afspreekt, of het land; we lezen elk jaar twee vertaalde romans. Soms krijgen we door de gastvrouw zelfs een gerecht voorgezet dat in het boek voorkwam, bijvoorbeeld ananastaart.

Deze maand lezen we van Jon Kalman Stefansson: Het verdriet van de engelen. Het brengt de lezer in de meest onherbergzame streken van IJsland en in de wereld van de poëzie; beide spreken mij zeer aan. Naar IJsland wil ik altijd weer terug, en de taal is wondermooi; dus kun je wel zeggen dat dit boek naar meer smaakt.

De kracht van voorlezen en voorleven

De wereld heeft verhalen nodig, en mensen die verhalen vertellen.
In één week kwam ik driemaal een boek van de schrijver Daniel Pennac tegen. De Franse leraar-schrijver heeft me geinspireerd met zijn boeken over onderwijs, speciaal over leesonderwijs. Hij heeft beschreven hoe hij louter en alleen door het voorlezen van een volledige roman zijn leerlingen aan het lezen heeft gekregen.Ik geloof in voorlezen en in de kracht die uitgaat van verhalen. Het is een gave om verhalen op het juiste moment bij mensen te brengen. De bibiothecarissen van weleer waren in staat kinderen en volwassenen precies het juiste boek aan te reiken. Docenten hebben nog steeds die taak, vind ik. Als je zo bevoorrecht bent dat je heel veel boeken en verhalen kent, moet je proberen die door te geven. Het voorlezen van een toepasselijk verhaal kan net de juiste snaar bij toekomstige lezers raken.

In mijn eigen boekenkast zag ik vandaag In een adem uit... van Pennac staan. Een vurig pleidooi voor lezen. Hij beschrijft er de Tien onaantastbare rechten van de lezer in, die me erg aanspreken:
1. Het recht om niet te lezen
2. Het recht om bladzijden over te slaan
3. Het recht om een boek niet uit te lezen
4. Het recht om te herlezen
5. Het recht op wat-dan-ook te lezen
6. Het recht op bovaryisme (lezen met rode oortjes)
7. Het recht om waar-dan-ook te lezen
8. Het recht om te grasduinen
9. Het recht om hardop te lezen
10. Het recht om te zwijgen
Daar kun je nog een elfde recht aan toevoegen: het recht om te schrijven.

In Schoolpijn beschrijft Pennac hoe vier leraren hem hebben behoed voor een totaal mislukte schoolcarrière. Door hem niet als slechte leerling te bestempelen, maar juist de talenten in hem te benoemen. Dat boek kwam op de proppen al pratend over een leerling met dyscalculie.

Vandaag heb ik een jeugdboek van Pennac in handen, waarin twee fantastische verhalen staan over Kamo. Het boek heet Kamo en het idee van de eeuw; het gaat over een leerkracht van groep 8 die op Kamo's voorstel de voorbereiding op de de brugklas ter hand neemt. Meester Margerel doet dit iets te voortvarend; hij gaat volledig op in een maanden durend rollenspel. In één adem uitgelezen!
Deze aanrader is te leen of te koop.

Nieuwe energie

Op de twee weken Kerstvakantie -wat een weelde- kan ik heel blij en tevreden terugkijken. Er was veel tijd voor familie, vrienden en buren.
En ik ben lekker uitgerust. Door het prachtige weer konden we elke dag in de zon te wandelen. Dan kun je wel een kleine griep trotseren!

Er was mooi veel tijd voor het boekenwerk:
een markt op het W.G. van de Hulst Festival,
inkoop en inboeken van de aanwinsten,
wat P.R.-zaken
en de administratie.
De plannen voor 2014 zijn voortvarend: in januari al twee markten en de Week van de Poëzie.
En een kalender-projekt (*) staat op stapel.

Op dit moment staan er zelfs boeken buiten, en is de winkel open.
Jutter heeft een mooi plekje gevonden, en ziet dat gedoe allemaal aan; hij gaat een dutje doen..

*) gooi oude kalenders niet weg, als ze intact zijn kun je er een of twee euro mee verdienen